30.04.2012

"kalbimin zarif efendisi"

Yaşadığım onca şeye rağmen beni ağlatanın kıymet verdiklerimin üzülmesi olmasına şaşırmıyorum
Vicdanla aşkın kesiştiği her noktada bir şeyler düşmüştür içimden
Her seferinde daha güçlü
Her seferinde daha aşık
Her seferinde daha ben gibi olan herşey
Yüreğimin tam ortasından geçen şarkılara sığar
Ben hayatı zor, yüreği temiz, vicdanı hür bir insan
Ben ki kalbi her seferinde daha çok çarpan bir kadın
Sen kalbimin zarif efendisi,yol arkadaşım, can yoldaşım
Zamanın çarkına asılı kalan kalın bir kitabın bitirilemeyecek cümleleri gibiydik seninle.
Sayfaları sustukça çoğalan, yarım ve aynı zamanda iki kişilik.
Ayrıyken bir, birlikteyken ayrı olamamak gibi..
Kalbine beni sığdıramamana, sensizken daha mutsuz oluşumu anlayamamana, bu kadar koşulsuz sevilmeye alışık olmayışına
Hiç darılmıyorum çünkü
Gerçek olan tek şey var ki
Sevmediğini biliyorum beni..

27.04.2012

Seni görmek kendimi görmek demektir


Başına buyruk duygularının peşinden giden her kadın kadar cesurdum
Gözlerimin içine baktığında kendini görebildiğin kadar vardım hayatında.
Zaten aşk bir vazgeçememe hali değil midir
Değildir aslında
Aşk kendinden çıkıp karşındaki olabildiğin kadar seninledir

Bir akşam üstü seninle otururken farkettim ayrılamayacağımızı
O kadar şahane bir andı ki sana anlatamam..
Beklentisizdin, savunmasız..Ve ben tüm zaaflarımdan çıplak.
Saçlarım örttü ikimizi.Bir çay doygunluğu oldun bana, bir sıcak güneş batışı..
Pencere önü çiçeği'n oldum ben de.Su ve güneş sundum sana.
Sana benim gözümden seni anlatamayacak kadar derinimdeydik.
Birilerinin birbirimizin yerini alamayacağı kadar müthiş bir gerçeğin tam ortasında.
Sen kokumu tarif ettin sözcüklerinle.
Dengeli bir sevgiydi bizimkisi.
Huzurundum ben senin, belki hiç yakalamayacağını sandığın mutluluğun.
Ayağımıza dolaşanlar beni üzmemek adına koyduğun o barikatlardı
Aldırmadım çünkü ben

Bir sözünle kilometreleri yakınlaştıracak kadar deli bir kadınım 
Hayatında zamanın mani olamayacağı kadar yerleşik.
Bir gün aradığımız şeylerin aynı olduğuna inandığında mutlu olacaktık.
Zaten aşk yaraları demledikten sonra elimizde kalanlar değil midir
Değildir aslında.
Sonsuz aşk bir iğne bir iplikle birbirinin acısını kapatabilmektedir
..

24.04.2012

dün güldüm, çok ağladım, heyecanlandım, üzüldüm, sustum ve çoğaldım.. o kadar çok büyüdüm ki bir gün içerisinde, sonra dönüp kendime baktım.gördüğüm şey mucize idi.sonra uyudum, uyandım ve ben hayatımda hiç bu kadar huzurlu bir gecenin gündüzüne uyanmadım..

10.06.2011

"Kalbim; sen benim yegane efendimsin"


Bazı şarkılar adamı baştan çıkarıyor sevgilim.
Kelimelerle cilvele
şmek inadına.
Oysa benim biriktirdi
ğim cümlelerimin, büyütmek istediğim aşkın, zamanla koyulaşan acımın bir tarafı öksüz hep.
Hissizle
şememek ne garip.
Vicdanım zamanın boynuma geçirdi
ği bir urgan.
Çeki
ştirdikçe yaşamaya yakın duruyorum.
Ölememek ne garip.
Oysa benim kalbimin ok
şanılacak,suskun sözlerimin dinlenilecek, sakladığım parmak izlerinin bir tarafı yarım hep.
Umutu giyinebilmek inadına.
Yorgunluklarımızdan çok a
şkımız dilleniverse.Koklasam.Öpüşmeler sığmasa dar vakitlere.Benim eksik yanım sensin.Tamamlasana sevgilim.Çünkü



Bir kasık sıcaklığı.


Bir matem sakinliği.


Bir kapı aralığı…..kadardı hayat.

Hiç bir
şey olamadım ama Büyüdüm “insan” oldum bende.
Aferim bana. Bir yanım eksik yine de..



Sensizleşememek ne garip.

31.12.2010

Seninle bir gün.Seninle bir yıl.seninle bir ömüre..



Rüzgar bir odayı dolduracaksa önce pencere pervazını okşar.Bir sabah serinliği yakalar ensemizden.Gün yüzünü döndürürken koynuma sıcaklığını bırakır.Bakışlarımız çarpışır yüzünün çizgilerinde kayıp giderken ben.Zaaflarını soyarım ellerimle, Sen korkularımı çıkarırsın bedenimden. Göğüs kafesini alçaltıp yükselten bir heyecana karışır kokularımız.Çıplaklığın utandırmaz beni alnıma değen dudakların kadar.Çiğ damlası gibi dökülür terin vücuduma.Dinginlik kaplar ruhumu. Sabah sessizliği ..sigara dumanında .Çay koyarım.Sokaktan aldığımız bir simit belki yarım yamalak bir kahvaltı sonrası. Gri bir gök güzü.Cama vuran yağmurun sesi en sevdiğin şarkı olur düşer dilimize.Gülüşün doldurur odayı.Sen olur her şey.Üzerine uzandığım kanepe, saçlarımdaki nem, rutubet kokusu..Ve ben sadece nefesin olurum dolanırım dehlizlerinde.

Bu kadar sade
Bu kadar aşık
Bu kadar cesur
Bu kadar özlem doluyum seninle..
.
.
.
.
Buna aşk denir.Ve ne muhteşemdir ki Uyanırsın geçmez.

23.07.2010

"biz" den bir aşk.


Yağmurun sırtladığı çocuklarız biz.
Bizi ne benim gözbebeklerimdeki sağanak ıslatır, ne de senin başı boş esintilerin.
Aşina olduğumuz ayrılıkların rüzgarı değemez tenimize.
Yalın ayak ruhum aşka yürür.
Güneşin öptüğü çocuklarız biz.
Yıkık köprülerin altından topladığı bir avuç suyu toprağa içiren.
Bizi ne benim sıcaklığım eritir tek başına, ne de senin küllerin savurur.
Bizi semadan yağmur olarak düşen aşk,
topraktan alıp içinde büyütür.
...

30.05.2010

uçan balon'la kırmızı bisiklet'in aşk'ı


İplerini sıkıca tuttuğum aşktan yapılmış bir uçan balonum var.Bileğime bağlı boynuna geçirdiğim iple.Ben çektikçe nefessiz bırakıyor kelimelerim.Farkındayım aslında uçsan bile uzaklaşamayacağını.Çünkü o ipleri bana koşulsuz sunan sendin.Belki bıraksam..Uzansan sonsuzluğa.Benim olduğunu hissederdin.Ya uçup gidersen..Beni gökyüzüne tercih eder miydin?
.
.
.
Etmezdin.İplerini çözmem bile bir şeyi değiştirmez
Ne kadar özgürsen aslında bir o kadar benimlesin..
.
.

23.05.2010

“Kardan adamlarda üşür”


Oysa ben.
Oysa sen.
Seni doğurduğum her gün içimde bamb’aşk’laşıyorsun.
Ve bu adam suretlerinin her çizgisinde biraz daha kadınlaşıyorum.
Kirpiklerime yapışan tuzlar gibi.Yarı saydam yarı şeffaf.
Kışın ortasında yalnızlığıma giydirilmiş pervasız bir bahar ürpertisi gibi dolaşıyorsun içimde.
Usul usul.
Sürüklüyor beni ayak uçlarımdan sarsan cesaretin.
Kayıtsız kalışlarım giriyor koynuna.
Oysa sen.
Oysa ben.
O anlarda incitmem, incinmem sevildikçe.
Elimdeki kına anlatır niyetimi.
Hoyratça kırma kalbimi, isteyebilirsin o gün geldiğinde.
Oysa ben.
Oysa sen.
Ve sen bilmezsin sana bakınca dünya küçülür gözümde.
Tuzla buz olur.Her şey sen olur o döndükçe.
Ve sen bilmezsin sana bakınca neler görürüm ben.
Oysa bilirim ben..Bilirim.Kardan adamlarda üşür.
.
.
.

22.11.2009

Oraya Geliyorum!!


..Mum’a aşık olan pervane böceği gibi.O ateşi görür görmez sarhoş olup, atılır.Alev onu tepeden tırnağa sarar ve vücudu kıpkırmızı olur.Kendi rengine boyar. Ben de Yalın ayak , elim taşın altında.Döne döne yanarak sana doğru bir bilinmeze geliyorum.

8.11.2009

Özlediy’sen Kalk geL’ ..

Özlemenin rengi yoktur.

Kokusu da ama sesi vardır.

Ben bu sesi duydum adımın harflerine bastığında

..

24.10.2009

“Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi; Köksüz, bağsız durmayı öğrendim”


Vazgeçtiysen hep sağnak yağışlarımdan,
Vazgeçtiysen bitmek bilmez kışlarımdan,
Korkma kimseye ödenecek borcum yok,
Yok saymayı ben senden öğrendim..

Hiç benim olmayan bir tenin ödünç ruhuyla avuttum kendimi.
Sen ve ben seyirci kaldık tükenişime.
Kendimi inandırdığım aklımdaki ikinci seçeneklere de
Kendime yakıştıramadığım o siyah vedaya da küsüm şimdi.
Tahammülüm ve ben kırıldık sana.
Yapayalnız içimde biriktirdiklerim.
Köklü bir çınarın dalları olmadan yaşaması gibi.
Üstelik hiç benim olmayan bir tenin ödünç ruhuyla avunmak değil senin vazgeçtiğini anlamak üzerdi beni.Çünkü
İstiklal kadar gösterişli ama yalnız bir kız çocuğunu ancak bu ağlatabilirdi'
.
.
.
.
.
.
.
Sen çabuk vazgeçtin.Ben çok ağladım.Masal bitti.

19.10.2009

Bir Kadını Ağlatmak

Bir kadını ağlatmak çok zor değildir aslında. Kadınlar her şeye ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya… En az erkekler kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eğer bir kadın yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir.Ama o yüreğin değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker batırır iğnelerini yüreğe!

İşte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının. Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk canını çok acıtır. Gözleri buğulanır kadının sonra.

Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel olamaz işte.

Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya ne kadar karşı koyabilir ki bir kadın. İnce ince süzülür yaşlar gözünden; önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli… Ve kadın ağlar; hem de çok!

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz, ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar kadınları. Her damla bir derstir çünkü.

Bazen kadınlar ağladığında çoğu insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler. Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan kadınlar ağlamazlarsa, ölürler.

İçlerindeki zehirdir onları öldüren! Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizlerler yaralarındaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüşür yaraları.

Dönüşmemesi lazımdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar.

Zaman geçer sonra. Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa ruhlar sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da yeni acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda öğrenirler kendilerine sarılmayı…

Çok ağlayan kadınlar, bir çok şeyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça inandıkları aşk gerçeği onların gözünde küçülür. Küçüldükçe değerini yitirir ve işte o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar kendilerinden.Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan…

İnsanlar soruyorlar çoğu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar.Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok ağladılar ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına inanıyorlar, o yüzden kendilerine sarılıyorlar.

Çünkü biliyorlar ki sarıldıkları adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir çıkarları oldu sarıldıkları adamların. E.. o zaman niye sarılsınlar ki!

Niye sarılalım ki!

Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur.

Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır.

Bilin ki, artık aşkın olmadığına inanmıştır.

Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır.O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda kendilerine sarılırlar çünkü!

AZİZ NESİN

1.10.2009

dar ağacı


Yorgun bir nabız benimkisi.
Çarptığı yeri bilse de savrulduğu rüzgara söz geçiremiyor kalbim.
Küflenmeye yüz tutacak nefretim aşkla sürtünüyor.Aşındırıyor içimdeki zaman beni.
Çok rüzgar gören bir dal nasıl üşümeyi öğrenmişse ben de öğrendim senin ayazını.
Gözlerin hangi ışıkta parlar bilirim.Hangi karanlık korkutur seni.
Ve geriye dönüşsüz zamanların eşiğindeyiz şimdi.
Adımlarını önceden bildiğimden mi alabildiğine ilerleyişim.
Sanki önümde dursan.
Sanki kolumdan tutup sarssan durduramayacakmışsın gibi.
Kendimi çıkarıp seni içime almışım severken.
Aslında bu bir kendinden vazgeçiş hikayesiydi.
Siyah bir yolculuk benimkisi.
İki kişi başladık tek başına devam ediyor.
Çok özlemiş olsam bile özleminin susuzluğuna alıştırıyorum kendimi.
Vakit, kuraklık vaktidir şimdi.
.
.
.
.
.

30.09.2009

paslı makas


Bu zamana kadar söylediğim onca söze rağmen hala söylemediklerimle yaşamış olmaktan utanıyorum.
Bir insan kendisine bu kadar acı çektirebilir miydi
Yanlış olduğunu bildiği doğrularıyla mücadele etmekle mi geçecekti bu ömür
Beni kaybetmemek uğruna ördüğün çeper asıl kaybedişin oldu demek için çok mu geç.
Geç kaldın bana sen,evet.
Beni üzmemek adınaydı değil mi kurduğun barikatlar?
Sormayı unutmuş olamaz mısın ne istediğimi.
Bildiğini sandığın o tüm her şey benim için o kadar basit değilse şayet.
Ne yazıktır ki;
Paslı makas gibiydik hep.Bir ucu sendin diğer ucu ben.
Birleştiğimiz her noktada sen, o barikatlarınla içimden bir şeyleri kesip attın.
Bana sormadın hiç.Senin için akan gözyaşlarımı hiç sevemedin benim gibi.
Belki de basit gördüğünden.
Halbuki biz öyle bir sevgiyle bağlıydık ki birbirimize.O vida gibi.
Paslandık.
Yine de bir aradayız.Keşke geç kalmasaydık birbirimize.
Çeperlerin ve sen beraberce mutlu olsaydınız ..
Senin yüzünden..
Yapamadık.

28.09.2009

İNSAN İNANDIĞI ŞEYLER UĞRUNA MUHTEŞEM HATALAR YAPABİLİR


Bir yerden başlamak gerektiğinde hep inanmayı dayadım sırtıma.
Yürüdüm.Usanmadan.Hiç kaybetmeyecekmişcesine.
Güvenmekle devam ettirdim yolumu.
Yolun sonunda anladım ki ben bana söylediğin ne varsa inanmışım meğer.
Tüm bahanelerine güzel kılıflar dikmişim.
Sen beni hiç üzemez, hiç yanıltamazmışsın sanmışım.
Pembe bulutlarda gezinirken defalarca düşürmene rağmen gülümseyerek kalkmış
Sende hiç ama hiç hata aramamışım.
Seni üşütmeyeceğim diye kendi ruhumu üşüttüğümü fark etmediğim gibi.
Halbuki insan inandığı şeyler uğruna muhteşem hatalar yapabilir.
Seni sevmek değil hatam.
Hatam beni üzmene fırsat vermekteymiş.
Aslında beni üzmek istemezdin değil mi?
Gülümsüyorum.
Artık inanmak için vakit çok geç..

23.09.2009

suskunluklarının bile harfleri çok sesli


Birkaç düşünceyle başladı Birkaç duyguyla bitti.Ve hiç çoğalmadık.
Sorulmadı bana fikrim.
Aslında bir noktaya ihtiyacım yoktu tıpkı virgülle ayrıldığımız birkaç cümleye de.
Birkaç anıya da.Birkaç tı çünkü.
Sonra düşündüm.
Düşündüklerim düşlerim kadar güzel değillerdi.
Sonra büyüdüm.
Büyüyünce değişmeye başladı bir şeyler.Suskunluklarım çok sesli artık, biliyor musun?
Gürültüsünden uyuyamıyorum geceleri.
Sonra değiştim.
Sen bunu fark edemeyecek kadar kendinleydin.
Ve ben senle birlikte fazla kalabalık.
Saçlarımla başladım.. Sonra sıra sana geldi..
Kesmek istedim.Kestiysem de atamadım.
Ben de seni bana hatırlatan ne varsa her şeyi bir kutuya kaldırdım.
Beraber atacağız.
Az kaldı uyanışım ..
..
..
.
.
.
Zaman ilerledi Ve :
Vazgeçmek, ruhumun nefesiydi.Bunu başardım..Keşke bu mutlu günde sen de olsaydın..

12.09.2009

Son Bahar


Aşk senden vakit İstemez alır zaten ve sen farkında olmazsın.
Kırılabilir bir şey üstelik.Onu ölçebilecek bir yürek terazisi de yapılamadı henüz.
Eşyalarıma bağlılığımda parmak uçlarını değdirdiğinden.
Bizim diyebileceğim tek şahit onlar.
Penceremdeki çiçeğe bağlılığım mevsimi bitince pörsüyeceğini bildiğim sevgine benzetmemden.
Sen yerine onunla konuştuğum zamanlarda açmadığı oluyor.
Yaprakların safran sarısı.
En güzel yağmurları gördün ama hep karanlıkta açardın.
Toprağının kokusunu esirgemedin benden.
Ve ben de seni her gün suladım,büyüttüm,küsüşünü izledim.
Çiçeklerini bana vereceğini sandığım zamanlarda hevesimi çatlatmış olabilirsin
Ama kıramadın.
Üşütmeyeceğin baharlar vermek isterdim sana.
Elimden geleni yapmış olsam da pencerene alışamadın.
Belki bir gün alıştığını anladığında solacaktın.
Son bahar bu.
Çiçek solabilir.Eşyalarım yok olabilir.Açmak için vaktin de olmayabilir, biliyorum.
Bildiğim tek şey,seni asla unutmayacağım.
.
.
.
.
.
.
Son baharlar hep ayrılık getiriyor insana
.

10.09.2009

beyaz atlı karınca


Kocaman bir atlı karıncaya tek başına binmiş çocuk gibiyim şu an.
Lunaparkta tüm beyaz atlar için kavga edelim istiyorum.
Etrafımda saçını çekip ondan önce oturmak için ağlayacağım sevdiğim insanlar olsun.
Olmalı bir yerlerde atlı karıncayı dolduracak kadar insan hayatımda.
Kaybetmiş olabilirim bir çoğunu.
Bazıları atlı karınca da sevmeyebilir.
Ben yine kavgacı,yine alıngan.
Güzel huylarımda çıkabilir yüreğinizin cebinden.
Belki de göremiyorsunuz hiç kurcalamadığınızdan.
Renkli bir gün olsun yarın.
Etrafımda hep sevdiklerim,kucağımda uslu duran bir aşk.
Atlı karıncada galete yiyen çocuk sen ol,arkasından beline sarılıp dilini çıkaran kız ben olayım.
Böyle bir fotoğrafımız olmalı rötuşsuz.
Gülümsemem dağılmalı yüzümün çizgilerine.
Sevdiğim insanlar etrafımda.
Burası panayır yeri gibi.
Olsun çünkü inanmak için lazım bana da bir neden
Herkes gibi .
.
.
.
.
.
Katılır mısın bize beyaz atlı prens??

9.09.2009

dokuz


Küçük bir oda.
Tek penceresi var güneye bakan.
Simitçilerin martıların karnını doyurduğu bir gündeyim.
Rengarenk balonları olan bir çocuk var dışarıda.
Yanına gidiyorum.Çimenlerin içinde elele koşuşturuyoruz beraber.
Sırtımda annemin koyduğu havlu,düşecekmiş gibi.
Bir avucun ıslak,benim gibi heyecandan.
Diğer avucun kırmızı.
Balonları tuttuğun ipin kesik izi.
Ben eteğimi savura savura gezerken şarkı söylüyorum.
Yaşımız henüz dokuz.
Gözlerinde hırçınlık çocukluğundan kalmaymış anladım.
Kulağıma bir şey fısıldadın.
Gülüştük.
Küçük bir oda.
Tek penceresi var hayallerimi kurduğum.
Rengarenk balonlar ve fısıldadığın o söz aklımda kalan.
Keşke rüya olmasaydı da sen uyandırmasaydın.
*
*
*
Rüyamdaki çocuk,uyansam bile elimi bırakmamışsın..
Bu harika.

8.09.2009

aşk bisiklete binmek gibidir


Birkaç adım atmakla başladı işe.
Önünde duran çocukluğuyla “sendelemece” oyunuydu bu.
Sağ baş ve işaret parmaklarının arasına sıkıştırdığı pedalı çevirdi, çevirdi.
Paslanmış ayaklarına eskimiş bir kap geçirerek dönüşünü izlemeye devam etti.
Düşme korkusuna rağmen yanına yaklaştı ve
Pedalların ayaklarından kayışına hayran sürdü, sürdü.
Yorulmak bilmiyordu yokuştan inen yüreği çarparken
Aşk da böyle bir şeydi işte.
İçinden kayıp gitme ihtimaline rağmen son sürat geliyordum sana.
Düştüm.Dizlerim kanadı.
Her çocuk gibi ağlasam da yine bindim o bisiklete.
Yüreğimin pedallarını çevirdim,çevirdim ve
Senin,onun, diğerlerinin o yokuştan indiğimdeki çarpıntıyı engellemesine izin vermedim.
Sendelemek bisiklet sürmenin keyfidir.Zamanı geldiğinde frene basmak gerekir.
Çocuk değilim.Basmam gereken bir frende yok üstelik.
Haydi senle bisiklete binelim..